
Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί δοκίμιο περί κριτικής αλλά δεν θα τολμούσα να έχω φιλοδοξίες δοκιμιογράφου . Άλλο πράγμα το δοκίμιο περί κριτικής και άλλο δεινό η ευτέλεια της ζωής μου που αρκείται σε μια εκ του σύνεγγυς βιωματική στομαχοπάθεια.
Πάντως , μεταξύ μας , κάθε κριτική προσέγγιση κειμένων , στην αναζήτηση για το ακέραιο και το αληθές , θα πρέπει να μην αγνοεί τα πραγματικά γεγονότα.Είναι αυτά και οι δυναμικές συσχετίσεις τους με την πιό ωμή καθημερινότητα που αποκαλύπτουν για κάθε έργο , για κάθε κείμενο , την επίδραση της ωχράς σπειροχαίτης των διαπροσωπικών σχέσεων , του φιλικού ( με ή χωρίς εισαγωγικά ) περιβάλλοντος .
Οι παραινέσεις των ειδημόνων για "επικέντρωση στα κείμενα" ενέχουν και μάλιστα συχνά εκ του πονηρού αποστειρωτικές προθέσεις , χρήση φαινόλης και βαρέος ύδατος για την θεραπεία μιας ασθένειας ανίατης που μας κατατρύχει όλους , ακόμα και αν δεν θέλουμε να το ομολογήσουμε . Με λιτανείες ξορκίζουμε τη Yersinia pestis μας και με πολιτικά ορθές ασπιρίνες φιλοδοξούμε να θεραπεύσουμε τη σπειροχαίτη .
Βλέπουμε συμ-πτωματικότητες , ενώ θα έπρεπε να συμφιλιωθούμε με τη πτωμαίνη.
Έτσι εκτελούμε ( δια της κριτικής ) έργα , δήθεν ακέραιοι και ανεπηρέαστοι , ενώ εν τω βάθει ουρλιάζει μέσα μας το κτήνος.
Ας συμφιλιωθούμε τουλάχιστον με το minimum , η αιτία της πανούκλας δεν ήταν τα ποντίκια αλλά οι ψύλλοι και η αιτία της ανεπάρκειας μας τούτο το ενοχλητικό πράγμα που βακχεύεται ανίατο μέσα μας.
Πάνω σε μια από τηλεφώνου συζήτηση με το Λύκο
Πάνω σε μια από τηλεφώνου συζήτηση με το Λύκο

